Vi mista Pappa brått og brutalt i 1999. Han fekk eit svært kraftig hjerteinfark, og livet sto ikkje til å redde, så altfor tidleg døydde han frå oss.Åra har mildna både sorga og sjokket, men denne dagen trur alltidt vil vere like tung....
Tradisjonen tru har vi hatt ei stille stund med lystenning og samtale om Pappa/Morfar. Fredrik var ikkje meir enn 6,5 mnd når Pappa døydde, så ingen av barnebarna hans fekk anledning til å verte kjend med denne fantastiske mannen. Difor gjer vi vårt ytterste for at dei likevel skal verte kjend med han gjennom våre minner...
For ungane har det vorte svært viktig å besøke grava til Morfar kvar gong vi er heime i Volda, som oftast teiknar dei, perlar eller lagar andre ting som vi kan ta med oss opp. Begge to er og heilt overbesvist om at Morfar har ein eigen engel som hentar tinga dei har laga opp til han i himmelen....For Morfar bur i himmelen i lag med Jesus og englane....
Denne gongen kjøpte vi ein fin krans som vi tok med oss, og alle tre barnebarna var med...Det skjønne tantegullet mitt synst det var kjempegøy så lenge vi tok bilde, men når det var slutt kom det: "Fedi???" Mine to er større og tek seg litt betre tid. Dei brukar å fortelje om noko som opptek eller som har gjort spesielt inntrykk sidan sist vi var her...Det siste dei seier i det vi skal gå er: "Vi elskar deg, Morfar..." Eg må innrømme at eg vert like rørt kvar gong, og kjenner stoltheita over dei flotte ungane mine banke i morshjertet....
Dei som har fulgt med på bloggen min ei stund vil nok kjenne att det komande innhaldet, sidan eg la ut same orda 3 september, den dagen han hadde bursdag...
KJÆRE PAPPA
Eg skulle ynskje at eg kunne lukke augene, og tru at det heile berre var ein vond draum. Men slik er det ikkje. Vi er berre nøydde til å gå vidare i livet utan deg. Eg er så inderleg glad i deg, Pappaen min.
Du har vor ein fantastisk far for oss, oppdragelsen og verdiane du og Mamma har gitt oss, burde stå som eit eksempel for alle.
Det er godt å tenkje på at dette og du lever vidare gjennom oss ungane, og ikkje minst gjennom Fredrik. Han fekk berre så altfor kort tid i lag med deg, men eg skal gjere mitt beste for at han vert kjend med Morfar gjennom mine minner.
Minner, ja...Vi har delt mykje med deg opp gjennom åra, Pappa, og sit att med utruleg mange gode minner.
Eg har bl.a fått høyre nokre gonger då du ringte heim og spurte:
"Kva ynskjer du deg, då, lisje Lin?""
"Tole dokkevonn" var svaret, og den som fekk tole dokkevonn det var meg, det...
Du har aldri visst kva godt du skal gjere for oss, og strekte deg svært langt for at vi skulle få det beste i livet.
Du var, og vil alltidt vere, helten i mitt liv, Pappa.
Takk for alt....
(Orda eg sa i kyrkja)
Minna lever, og han er djupt sakna.
.JPG)
